top of page
Foto van schrijver: Lieselotte
Lieselotte
4 sep
6 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 10 sep


Aan het prille begin van mijn twintiger jaren kon je me vaak vinden op een bankje, een boomstronk of gewoon onder een boom, met een notitieboekje in de hand, ergens in een natuurgebied dicht bij waar ik woonde.

Ik had namelijk de gewoonte om minstens één keer per week de natuur in te gaan om een beetje te ’delen’ met mijn natuurlijke omgeving. :)


In die jaren vulde ik vele boekjes met deze “dialogen” met de Natuur.

Tijdens een wandeling zocht ik een rustige plek om te gaan zitten en begon ik te schrijven over wat me bezighield, waar ik mee worstelde of wat ik als jongvolwassene in mijn leven ervoer. Ik deelde en vroeg om 'guidance' - om helderheid of inzicht in hoe ik mijn situatie zou kunnen veranderen of verbeteren.

Vaak schreef ik alles spontaan en snel op en liet ik vervolgens de ruimte voor wat er als vanzelf naar de oppervlakte kwam…


Er was iets Magisch aan…


Ik had het gevoel dat de Natuur ècht luisterde. Alsof ze op dat moment werkelijk aanwezig bij me was, beschikbaar, zonder oordeel, en op haar eigen manier antwoorden en inzichten aanbood.

En terwijl ik aan het schrijven was, nam er - naar mijn gevoel - vaak iets anders het over.

Samen met een zekere ‘Rust’ en ‘Wijsheid’.


Woorden, gedachten, beelden, gevoelens, troost, vertrouwen of inzichten vonden een weg naar boven alsof ze ergens uit een diepe bron vandaan kwamen, voorbij mijn eigen bewuste denken.

Ook die schreef ik op - en na zo’n diepgaande dialoog voelde ik me altijd veel beter, lichter en helderder en vervolgde ik mijn weg.


Ik denk dat hier mijn ware, ‘bewuste’ verbinding met de Natuur ontwaakte.

We maakten tijd voor elkaar.

Ik kwam steeds weer opdagen, maakte verbinding, deelde en stond mezelf toe om volledig gezien en gevoeld te worden in al mijn kwetsbaarheid.

Open om te ontvangen wat er ook maar kwam.

En de Natuur leek - als een zorgzame grootmoeder - haar oeroude wijsheid met mij te delen.


In die periode las ik ook veel inspirerende boeken over de lessen van de natuur, waaronder boeken over synchroniciteit. Ze maakten me aandachtig en bewust van de subtiele boodschappen in landschappen, dieren, bomen, veren en andere tekens in de natuur, en maakten me alerter op wat zich aan mij leek te tonen;

en op de manieren waarop — zo geloofde ik — de Natuur me op mijn pad leek te begeleiden. Als subtiele wegwijzers die ik dan volgde. :)


Het hielp me enorm. Ik voelde me gedragen, gesteund en geïnspireerd, en de relatie met Natuur raakte steeds dieper verweven met mijn hele Zijn. Ik begon me heel sterk verbonden te voelen.


Dat gevoel — en dat diepe weten — is sindsdien altijd bij me gebleven.

Het is ergens diep in mij verankerd.


In diezelfde periode kreeg ik voor mijn verjaardag ook een cadeautje van een goede vriend, dat sindsdien overal met me mee reist. Ik heb het nog steeds!

Hij had een heel klein, metallic gouden doosje gevuld met kleine natuurlijke elementen, zoals een wonderlijk krulschelpje, een mooi veertje, zaadjes en kleine steentjes die hij onderweg had verzameld, met op de bodem een papiertje en de handgeschreven tekst:


“Just some small things to remind you of all Great Forces.”


En hoe werd ik weer her-innerd aan die krachten!

Dat zoiets kleins zo'n grote verbinding kon leggen.

Ik ben hem eeuwig dankbaar.


Nog niet zo lang geleden was er een periode waarin ik het gevoel had die verbinding volledig te zijn kwijtgeraakt, tijdens en na een aantal zeer intense persoonlijke ervaringen.

En toch was er, heel diep vanbinnen, altijd dat weten: dat ik haar nooit werkelijk kan kwijtraken. Want de verbinding met de Natuur zit niet alleen om me heen, ze leeft ook in mij. Ik ben één met de Natuur. Ik bén Natuur.

Steeds opnieuw word ik daaraan herinnerd — door kleine attenties, onverwachte wonderen en subtiele tekens die precies op het juiste moment op mijn pad verschijnen.


De verbinding is er altijd, en ik kan erop vertrouwen.

Het is een Krachtige bron die altijd beschikbaar is — stil, subtiel, maar altijd aanwezig, eeuwig en onvoorwaardelijk.

Die verbinding, versterkt door de lessen, inzichten en vele levenservaringen, heeft me geleid op een heel authentiek en enigszins onconventioneel pad.

Niet zonder uitdagingen, integendeel, maar grotendeels trouw aan mijn Hart & Ziel — ook wanneer het niet paste binnen de meeste begaande paden, normen en verwachtingen.


Ik wandel mijn eigen pad, off-road meestal zou ik wel kunnen stellen ;)

En nu bevind ik me in Zweden, waar ik in een traditionele Zweedse torp woon, het land verken, me iedere dag met de natuur verbind en een natuurlijke roeping volg die diep resoneert met mijn zielsmissie, een natuurlijk vervolg op alles wat hieraan voorafging.


De taal van de Natuur


De Natuur communiceert niet met een stem, door middel van woorden en taal zoals wij mensen die kennen. En de woorden die ik begin twintig ontving, waren absoluut een interpretatie van wat ik voelde… ;)

Maar nu begrijp ik dat de subtiele fluisteringen van de natuur vooral via energetische weg komen — of via ‘toevallige’ gebeurtenissen en synchroniciteiten.

We ontvangen allemaal deze energie, maar veel ervan wordt vaak onbewust verwerkt of zelfs niet eens opgemerkt als we er niet bij aanwezig zijn.

En dit is waar natuurcoaching kan helpen: door het onbewuste zichtbaar en tastbaar te maken. En door opmerkzaam te zijn voor die synchroniciteiten.


Tijdens natuurcoaching sessies wordt de coachee uitgenodigd om kleine opdrachten te maken, waarbij vrij gebruik wordt gemaakt van losliggende natuurlijke materialen in het bos. Zo kunnen zichtbare elementen in de natuur symbolen worden van onze innerlijke en uiterlijke wereld. We kunnen ook het landschap zelf en onze omgeving erbij betrekken. 

Je hoeft helemaal niet creatief te zijn om deze opdrachten te doen. Het gaat niet om esthetiek of om iets moois te creëren — het gaat om wat er tijdens het proces ontvouwt.

We werken vooral intuïtief en spontaan, zonder van tevoren precies te weten waar het allemaal naartoe zal leiden.


En dan, wanneer we een stap achteruit doen, dieper kijken naar wat er is ontstaan en door de juiste vragen te stellen, en echt 'aanwezig' te zijn, ontvouwt zich iets Magisch.


De symbolen kunnen ineens meer betekenis krijgen.

Een patroon wordt duidelijk zichtbaar.

Dingen waarvan je je niet bewust was, worden helder.

Iets wat moeilijk onder woorden te brengen was, laat zich op een andere manier zien en/of voelen.

En door ons bewust te worden van de omgeving, het landschap en andere opvallende elementen erbij te betrekken, ontvangen we ook subtiele hints en boodschappen van de natuur die ons laten zien waar we mogen kijken.


Die synchroniciteiten,

die Toeval-ligheden… .

Alsof de natuur haar eigen ver’beeld'ing en magie gebruikt om een extra laag van betekenis toe te voegen, terwijl haar energie erdoorheen kan komen en ons een dieper, uitgebreider perspectief kan bieden. Recht naar de kern.

De interpretatie van deze boodschappen is natuurlijk heel persoonlijk. En toch geloof, voel en vertrouw ik er volledig op dat voor iedere coachee afzonderlijk de Juiste boodschappen doorkomen.


Omdat dat meestal gebeurt.

Alsof op een bepaald moment inzichten kristalhelder worden en diep binnen komen.


En misschien is dit ook wel wat ik al die tijd heb gedaan, sinds ik als jongvolwassene tijd doorbracht in de natuur.

Leren luisteren voorbij de stilte.

Leren zien voorbij het ‘voor de hand liggende’.

Leren voelen voorbij emoties.

Leren vertrouwen op wat de natuur mij terugspiegelt, of op wat ze me laat zien,

waar ze me heen leidt.


Wat begon als een jonge vrouw die met een notitieboekje onder de bomen in de natuur zat, is uitgegroeid tot iets waarvan ik voel dat ik het met anderen wil delen.


De eenjarige natuurcoach training was dan ook een natuurlijke stap— een manier om mijn eigen ervaringen meer tastbare vorm te geven en een waardevolle diep resonerende methode die ook anderen kan ondersteunen op hun levensreis.


Want voor mij is de natuur altijd meer geweest dan ‘alleen een plek of decor om in het weekend naartoe te gaan’.

Het is een plek om in elk moment in thuis te komen, om in te ontspannen, diep te voelen en in aanwezig te zijn. 

Het is een plek die je ook altijd in jezelf kan terug vinden.

Een plek om te Re-Creëren.


Maar ze is ook een leraar, een spiegel, een metgezel en een gids.

En misschien kan ze dat ook voor jou zijn…


Wat als de natuur je zou kunnen helpen om te zien wat je zelf nog niet kunt zien?

Wat als de antwoorden waar je naar op zoek bent zich op een natuurlijke manier zouden kunnen ontvouwen?


Als dit resoneert en je bent nieuwsgierig naar hoe natuurcoaching jou op jouw pad kan helpen, neem dan gerust contact met me op.

Ik geef sessies en trajecten in België, Zweden & Denemarken. Zowel in het Nederlands als in het Engels.


Laat de natuur ook jouw gids zijn ;)

 
 
 
Foto van schrijver: Lieselotte
Lieselotte
14 jun
4 minuten om te lezen

Ik ben verliefd…


Verliefd op de oude spirit van de in de tijd bevroren torp die me op het juiste moment vond als een gouden geschenk, dankzij de uitnodiging van een authentieke en mooie ziel.

Een wonderlijke samenloop van synchroniciteit maakte de weg vrij met een oplossing voor onze individuele verlangens.

Alsof het leven zelf de weg al had voorbereid. En zo ontstond een betekenisvolle verbinding.


Verliefd op de grote tuin die de oude torp omringt, waar ik vrij mag bewegen, wroeten in de aarde en eenvoudigweg zijn.

Elke dag opnieuw mag ik verbinden met haar aardende en helende kracht.

Steeds sterker voel ik hoe onze connectie zich herstelt en verdiept, geïnspireerd door inzichten die zich gaandeweg ontvouwen.


Verliefd op dit land, op haar wijze meren, rivieren en eindeloze bossen. Op de mossen, kustlijnen en zeeën, de glooiende heuvels, de imposante bergtoppen, de open vlakten, heide, veen en toendra.


Moder Svea, het moederland dat me een jaar geleden met zachte maar vastberaden, open armen liefdevol verwelkomde. "Het is tijd. Kom... kom."

Deze keer weerklonk de roep kristalhelder in mijn hart en ziel. Alsof ik naar huis werd geroepen nadat ik veel te ver was afgedwaald.


Hier heerst zichtbaar de natuur en is mens en dier te gast, al maken we natuurlijk ook deel uit van hetzelfde geheel.

Toch voel ik me nederig, vervuld van eerbied en respect voor deze Natuurwet.


Leven in een eenvoudige torp, met enkel basisvoorzieningen en zonder stromend water, nodigt uit tot vertragen. Niets is vanzelfsprekend, en tegelijk voel ik me meer verbonden met Alles. 

Ik voel me ontzettend rijk, in de ervaring en in de eenvoud.

Ik waardeer en koester onze essentiële levensbronnen veel intenser.


Ik beweeg opnieuw mee op het ritme van dag en nacht. Van zon en maan. Van sterren en Bron.

Ik stem me weer af op de natuurlijke stroom van het leven en ontkoppel me steeds meer van dit digitale tijdperk dat steeds sneller lijkt te bewegen, vol illusies en eindeloze afleiding.


Terug naar de rauwe eenvoud.

Terug naar de uitgestrekte tijdsdimensie van de eeuwigheid.

Ergens in de stilte is de oerpuls van Creatie nog steeds voelbaar.


Ik voel het zachte water mijn voeten steeds verder omsluiten terwijl ik langzaam het meer in schuifel. Kleine energetische wortelhaartjes lijken zich voorzichtig uit te strekken in de bodem. Hun sensoren schieten als lichtflitsen naar de diepste kern van mijn hart.


Dit voelt juist. Dit voelt waar. Dit is waar ik nu wil zijn.

Hier manifesteert zich iets waar ik al heel lang naar verlangde.

Hier voelt mijn hart zich thuis.


De boodschappers reiken nog dieper en brengen ook Vertrouwen.

Vertrouwen dat het volgen van mijn hart de enige juiste weg is.

Dat ik hier, in deze vruchtbare bodem, diepere wortels mag laten groeien. Wortels die me verankeren en verbinden met deze heilige moedergrond.


Svea Rike. Moder Svea.

De krachtige schildmaagd en krijgster neemt mij onder haar vleugels, als een lang verloren gewaande dochter die na vele bittere strijd haar weg naar huis heeft teruggevonden.

Hier hoor ik thuis, omringd en doordrongen door de krachten van de natuur.


Mijn droomproject, dat ik veilig in mijn hart koester, voelt hier potentieel. Het reist met me mee tot ik de juiste magische plek heb gevonden. En dit land voelt bijzonder juist voor wat in mij leeft.

Maar daarover later meer.

Ik heb nog tijd. En ik wil die tijd ook nemen.

Moder Svea en ik hebben eerst nog veel her-inneringen te weven en inspiratie met elkaar te delen.


Thuis is waar het Hart is...


Voor mij betekent thuiskomen een diep gevoel dat alles klopt. Dat de keuzes die ik maak en de acties die ik onderneem resoneren met wat ik voel in mijn hart. Dat het leven vrij door mij heen mag stromen ten dienste van het universele welzijn en bewustzijn.


Een roeping volgen vraagt moed en doorzettingsvermogen. Zeker wanneer je het alleen doet, in een nieuw land, en een netwerk van nul af aan opbouwt.

Uitdagingen zullen waarschijnlijk blijven komen…


Maar wanneer je hart volmondig ja zegt, wanneer er vertrouwen en overgave zijn in zowel de weg als de bestemming, dan ontstaat er ook iets anders.


Een stroming. Een flow.

Alsof het leven zachtjes mee begint te duwen.


Deuren openen.

Mensen verschijnen.

Kansen ontstaan.


Niet omdat de weg zonder obstakels is.

Maar omdat je, net als een rivier, leert bewegen met wat zich aandient.


Soms snel. Soms traag.

Maar altijd in beweging.


Misschien herken jij dat verlangen ook.

Misschien voel je dat er iets jou roept.

Een verlangen naar meer rust.

Meer verbinding.

Meer richting.

Meer helderheid.

Meer...


Misschien voel je dat er iets in jou wil stromen, maar weet je nog niet hoe je dat kan manifesteren.

Of misschien liggen er nog overtuigingen, angsten, patronen of oude verhalen op je weg die de stroom belemmeren.


Tijdens een natuurcoachingtraject worden deze zichtbaar en voelbaar.


De natuur spiegelt wat gezien wil worden.


Ze helpt je her-inneren wat je diep vanbinnen eigenlijk al weet.

Van daaruit wordt helder welke stappen voor jou natuurlijk en kloppend zijn.


Of misschien verlang je niet naar antwoorden, maar gewoon naar Ruimte.

Naar een plek waar je even mag vertragen, gewoon mag Zijn.

Waar je kunt ademen.

Waar je opnieuw kunt luisteren naar wat vanbinnen leeft.

Dan is een soloretraite in Zweden misschien iets voor jou.

Met ruimte voor natuurcoaching, wandelmeditaties, bosbaden, koudwaterbaden,

maar vooral: tijd.

Tijd om thuis te komen.


Misschien is thuiskomen geen plaats.

Misschien is het geen bestemming die ergens op je wacht.

Misschien is het een herinnering die diep vanbinnen al aanwezig is en zachtjes blijft fluisteren, telkens wanneer je stil genoeg wordt om te luisteren.


Een her-innering aan wie je werkelijk bent.


Zoals elke rivier haar eigen weg naar zee vindt.

Zoals wortels vanzelf hun weg vinden naar vruchtbare grond.

Zo draagt ook elk hart een innerlijk kompas dat de weg naar huis kent.


En misschien is de weg naar huis wel niets anders dan het steeds opnieuw kiezen voor wat klopt voor jou.

Voor wat stroomt.

Voor wat resoneert.


Misschien is het tijd om opnieuw te luisteren.


Voel je je aangesproken?


Contacteer me vrijblijvend voor meer informatie.


 
 
 
Foto van schrijver: Lieselotte
Lieselotte
8 feb
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 23 feb

The Leaves door Robert Petersen
The Leaves door Robert Petersen

Toen ik enkele weken geleden in België was, had ik het gevoel dat de lente daar al zijn intrede deed. In de zachtere dagen en het subtiele ontwaken van de natuur: groeiende knopjes, de geuren, zingende vogels, bloemen en planten die hun kopjes al net boven de grond uitstaken.

Het viel me op hoe kort de winter daar was geweest.


Ik merkte dat ik zelf nog niet helemaal klaar was om het volgende seizoen al in te gaan. Mijn integratievermogen heeft namelijk altijd wat tijd nodig — om een seizoen niet alleen buiten, maar ook in mezelf bewust te doorvoelen, zodat ik de inzichten die het brengt werkelijk kan integreren.

Door de drukte van werk en bezoek tijdens de feestdagen en de weken daarna, voelde ik dat ik mezelf die ruimte daarvoor niet had gegeven. Om er echt diep in te zakken.

De winter nodigt nochtans uit om te vertragen, te rusten, te reflecteren.


Terug in Denemarken was het contrast met België groot en duidelijk voelbaar.

Koning Winter is hier nog steeds royaal aanwezig en spreidt zijn zware gewaad over het land uit.

Wekenlang temperaturen onder het vriespunt, fjorden en meren die bijna volledig dichtgevroren waren. En net toen het leek alsof alle sneeuw bijna gesmolten was, strooide een sneeuwstorm enkele dagen geleden opnieuw weelderig een superdik sneeuwtapijt over Sjælland heen — een laag zoals ze hier in lange tijd niet meer hadden gezien.


Dat geeft me alsnog de kans om de tijd te nemen voor rust en vertraging, maar ook voor de nodige reflectie.


Ik geloof ook niet dat het de bedoeling is dat we het hele jaar door blijven produceren in een versnelde cyclus.

Een continue prestatiegerichtheid en druk voelen die voortdurend vruchten moet afwerpen, is eigenlijk tegennatuurlijk en contraproductief.

Burn-outs, depressies en chronische aandoeningen zijn slechts enkele voorbeelden van de mogelijke gevolgen van deze prestatiedruk.


Als we het ritme van de natuur meer zouden volgen — de natuur als spiegel en voorbeeld zouden nemen en ons daarop zouden afstemmen — dan weten we precies wanneer het tijd is om naar een volgend seizoen over te gaan.


Planten, bomen, dieren — de cyclus van het leven kan ons zoveel leren.

Alles beweegt.

In een natuurlijk ritme.


Vele dieren en insecten trekken zich in de winter terug voor een winterslaap. Ze voelen precies wanneer het tijd is om weer uit hun schuilplaats tevoorschijn te komen.


Een boom werpt niet constant vruchten af om ze meteen opnieuw te produceren. Hij volgt een jaarcyclus waarin hij, na het dragen en loslaten van vruchten, zijn bladeren loslaat, in zijn wortels zakt en ondergronds kracht verzamelt — zonder schuldgevoel.

Bomen leggen niets uit. Ze verantwoorden zich niet.

Ze zijn en volgen hun natuurlijke cyclus.


Een boom groeit niet omdat hij haast heeft. Hij groeit omdat de omstandigheden kloppen.

Zijn wortels zijn net zo belangrijk als zijn kruin.

Wat onder de grond gebeurt, zie je niet —maar zonder dat deel stort alles in.

Goede aarde en sterke wortels is de basis van het leven.


Bij planten gebeurt het meeste onder de grond: wortels groeien, verzamelen voeding, worden sterker —ook als er boven de grond nog niets gebeurt.


Zo werkt het ook bij mensen.

Vertragen is afdalen naar de wortels.

Naar dat wat voedt, draagt en stevigheid geeft.

De basis van ons bestaan.


Ook als mens gaan we door cycli. Dat is volkomen natuurlijk en universeel.

Wij zijn niet anders —

omdat we deel uitmaken van de natuur.

Wij zijn natuur.


En toch verwachten we van onszelf dat we altijd beschikbaar zijn. Altijd helder. Altijd presteren. Altijd productief.


Maar wat zou er kunnen ontstaan als je je aandacht meer naar je wortels zou brengen?

Je richten op je basis, in plaats van alleen op groei, prestatie of dat wat “boven de grond” zichtbaar is.


Terug naar wat jou voedt?

Rust, natuur, relaties, zingeving, ...?


Neem je genoeg tijd en aandacht voor je lichaam?

Gronding, adem, ontspanning, zorg voor je algemeen welzijn?


Maak je voldoende verbinding met je basiswaarden en innerlijke behoeften?

Is er genoeg stabiliteit en veiligheid vóór je weer verder groeit?


Maak tijd en ruimte voor jezelf.

Ga voor een wandeling in het bos. Ga zitten bij een boom, bij een waterstroom, op een bankje in het bos.

En luister.


De seizoenen vertellen elk hun eigen verhaal.

En met elk seizoen zijn zoveel kansen voor ons om te groeien.


Wat zou er veranderen als je jezelf meer rust, voeding en diepgang gunt?


Als je niet steeds hoeft te bloeien en vruchten af te werpen, maar eerst mag herstellen en opladen —kracht verzamelen met wat je werkelijk voedt?


Als je vertrouwt dat groei of een nieuw seizoen vanzelf komt, wanneer de tijd rijp is?


Misschien vraagt de natuur vandaag niets van je. Behalve dat je luistert.

En jezelf toestaat te bewegen in jouw eigen tempo.


Een natuurcoaching-traject begint altijd bij vertragen, vertragen, vertragen.

Niet om stil te vallen, maar om ruimte te creëren om weer te kunnen voelen.


Vertragen om uit het hoofd te zakken en terug te keren in het lichaam.

Vertragen om opnieuw te leren luisteren — naar wat zich vanbinnen aandient.

Vertragen om ruimte te maken voor dat wat gehoord en gezien wil worden, zonder het meteen te willen begrijpen of veranderen.


In natuurcoaching zetten we geen stappen vooruit door te forceren, maar door eerst af te dalen op een natuurlijke manier.

Naar de wortels. Naar de basis. Naar dat wat al in jou aanwezig is, maar vaak overstemd wordt door snelheid, drukte en verwachtingen.


De natuur fungeert hierbij niet als decor, maar als spiegel en gids van jouw innerlijke natuur. Ze nodigt uit tot waarnemen, reflecteren, ervaren en afstemmen.

Tot het volgen van jouw natuurlijke ritme — niet sneller, niet trager dan klopt.


Van daaruit ontstaat beweging en groei vanzelf.

Niet als doel op zich, maar als een natuurlijke volgende stap.

Helder. Gegrond. Gedragen van binnenuit.


Want echte verandering groeit niet door haast, maar door aanwezigheid.


En aanwezigheid begint…met vertragen.



 
 
 
bottom of page